اي كريم كريمان

...يااَسمَع السامِعينَ

اي شنونده ترين شنوندگان

...يااَبصَرَ الناظِرينَ

اي بينا ترين بينايان

...يااَقدَرالقادِرينَ

اي توانا ترين توانايان

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تغيِّر‘النِّعَمَ

بيامرز برايم گناهاني كه نعمت را دگرگون كند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تُورث النِّدَم

خدايا!بارالها!بيامرز برايم گناهانيكه پشيماني و ندامت به همراه دارند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تُورث السِّقَم

الهي؛ برايم بيامرز از گناهاني كه بيماري ومريضي مي آورند

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تَهتِكُ العِصَمَ

معبودا،بيامرز برايم از گناهاني كه پرده ها را پاره مي كند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تحبِس قطرالسَّماءِ

كريما،عظيما،غفورابرايم بيامرز از گناهاني كه از بارش آسمان جلوگيري مي كنند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تَعجلُ الفَناء

صاحبا، ناصرا،بيامرز برايم از گناهاني كه شتاب در فنا و نابودي كنند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تجلِبُ الشَفاء

حافظا،عزيزا،رازقا،بيامرز براي من از براي گناهاني كه جلب بدبختي و بيچارگي مي نمايد.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتى تَظلِم الهواء

ناظرا،حاضرا،شاهدا،بيامرز برايم از گناهاني كه هوا را تيره كنند.

اِغفِرلِي الذُّنوبَ الَّتي تكشف الغِطاء

معبودا،بيامرز برايم از آن گناهاني كه پرده اسرارم را بر كنار كند.

يا رَب النَّورالسَمواتِ وَالارض

 عید سعید قربان بر تمامی دوستداران و منتظران ولیعصر (عج) گرامی باد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ی برگرفته از کتاب " جلوه های نجات " 

مردم دورش جمع شده بودند. هياهو مي كردند و هول مي زدند و بيشتر مي خواستند.

توي بساطش همه چيز بود:غرور،حرص ، دروغ و خيانت ، جاه طلبي و قدرت. هركس چيزي

مي خريد و در ازايش چيزي مي داد.بعضي تكه اي از قلبشان را مي دادند و بعضي پاره اي از روحشان را.

بعضي ايما نشان را مي دادند و بعضي آزادگي شان را!!!

شيطان مي خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي داد.حالم را بهم ميزد.

دلم مي خواست همه ي نفرتم را توي صورتش تف كنم !!!!  انگار ذهنم را خواند، موزيانه خنديد و گفت:

من كه كاري با كسي ندارم ؛ فقط گوشه اي بساطم را پهن كرده ام و آرام نجوا مي كنم ؛ نه قيل و قال مي كنم و

نه كسي را مجبور مي كنم كه چيزي از من بخرد؛ مي بيني  آدم ها خودشان دور من جمع شده اند.

جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك تر آورد و گفت : البته تو با  اينها فرق مي كني. تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان آدم را نجات مي دهد. اينها ساده اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي خورند.

از شيطان بدم  مي آمد. حرفايش اما شيرين بود.گذاشتم كه حرف بزند. و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت ها كنار بساطش نشستم.تا اينكه چشمم به جعبه اي  عبادت افتاد كه لا به لاي چيزهاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم. و توي جيبم گذاشتم.با خود گفتم:بگذار يك بار هم او فريب بخورد.

به خانه آمدم و در جعبه  ي كوچك عبادت را باز كردم.توي آن اما جزغرور چيزي نبود.جعبه ي عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت.

فريب خوده بودم.دستم را روي قلبم گذاشتم ، نبود. فهميدم آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته ام.

تمام راه را دويدم ،  تمام راه نفرينش كردم ، تمام راه خداخداكردم .مي خواستم يقه نامردش را بگيرم.عبادت دروغي اش را بر سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم.

به ميدان رسيدم. شيطان اما نبود.

آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم  ، از ته دل.

اشك هايم تمام شد ؛بلند شدم  .بلند شدم تا بي قلبي ام را با خود ببرم كه

صدايي شنيدم ...... صداي قلبم را  !!!

***

پس همان جا بي اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم . به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود.

.................................................

ظ پ.ن : کافی یکم تامل کنی.... چیزای زیادی دستگیرت میشه.

برگرفته از کتاب در سینه ان نهنگی نهفته است. نوشته : خانم نظر آهاری

چه انتظار عجیبی!

توبین منتظران هم عزیز من چه غریبی!!!

عجیب تر که چه آسان نبودنت شده عادت.

چه بی خیال نشستیم

نه کوششی نه وفایی

فقط نشسته و گفتیم

خدا کند که بیایی..........

 از آن زماني كه خود را يافته‏ام غروبهاي جمعه هميشه برايم دلتنگ كننده و دلگير بوده است،

وقتي با نام زيبايت آشنا شدم معناي غربت و كسل بودن غروبها را يافتم. آن زمان لحظات آخريني بود كه منتظران ظهورت دعاي سمات را اشكبار زمزمه مي‏كردند شايد كه بيايي اما تاكنون كه در پرده غربتي. مهدي جان! تو حاضري و مارااز وراي ابر غيبت هماره نگهبان و مراقب.

 مي‏دانم اگر لحظه‏اي لطفت از سرمان برداشته شود آن لحظات طوفاني‏ترين زمانهاست. مولا! تنها تو را مي‏شناسم و براي درد دل تنها گوش شنواي توست كه پذيراي دل دردمند ماست.

مولاي، غريب! من نيز از تو درد آشناتر در اين روزها هيچ كس را ندارم، روزهاي بي كسي و تنهايي، روزهايي كه مي‏دانم در قافله عشاقت خيلي عقب مانده‏ام. آنها بال درآورده‏اند و پاي ره مي‏سپارند و سير و سلوك مي‏كنند

 امامن با پاي لنگ و سنگ در راه بادلي ظلمت گرفته، گريان بر جاي مانده‏ام. قفلي زنجيردار مرا نمي‏گذارد كه ره پيمايم. مولا خود پناهم ده. مولا خود نجاتم ده.